Blog

op allerlei manieren probeer ik de oude emmer te behouden, de band van bamboe is zwak en kan ieder moment breken, tenslotte valt de bodem eruit, geen water meer in de emmer, geen maan meer in het water Mugai Nyodai Yoshitoshi: Lady Chiyo (Mugai Nyodai) and the Broken Water Bucket (from the series: 100 Aspects of the Moon) Wanneer we bedenken dat de reflectie van de maan in het water vaak het symbool is voor illusie en vergankelijkheid dan illustreert de dichteres Mugai Nyodai (Lady Chiyo) hier op fraai wijze haar moment van verlichting. Overigens was Mugai Nyodai in de
wabi-sabi (Japanese) is a way of living that focuses on finding beauty whitin the imperfections of life and accepting peacefully the natural cycle of growth and decay luister tijdens het lezen van deze column naar: Keith Jarrett The Köln Concert Part IIc De jonge zen monnik had zich suf geharkt en alle bladeren rond de eeuwenoude boom in de prachtige tuin verwijderd. Toen de oude meester langs kwam schudde hij aan de boom, prompt vielen er natuurlijk weer bladeren in de zojuist aangeharkte tuin. ‘Zo is het mooi’ sprak de oude meester. De tien is voor God, de negen voor
‘One day I will find the right words, and they will be simple’ Jack Kerouac The Dharma Bums (1958) Bij mijn voorzichtige eerste schreden op het Zen pad ben ik weinig kieskeurig, bij iedere leraar en in iedere zendo of klooster pik ik wel iets op, een beeld een woord een zin. Aan de Longquan Tempel in Utrecht werd de meditatie onlangs geleid door Chan master Ton Lathouwers. Hij weet de hoogst Chan of Zen idealen moeiteloos te verbinden met zijn eigen dagelijkse worsteling. Eigenlijk was dit de eerste keer dat een leraar me echt raakte. Ook het gesprek na
I haven’t shaken griefs rattle, yet it clatters I haven’t rung sorrow’s bell, though it tolls Hô Xuân Huong (1772 – 1822) Na anderhalf uur tevergeefs zoeken kijkt de tuk-tukdriver (eigenlijk remork-motodriver in Cambodja) ons licht wanhopig aan. De juiste straat hebben we inmiddels gevonden, de juiste locatie nog lang niet. Vanaf Wat Phnom, een drukbezochte tempel aan de oevers van de Tonle Sap rivier, lijkt het op mijn kaart een kort ritje naar straat 169 huis 33b, maar dat blijkt tegen te vallen. Ongeveer op de plek waar Tonle Sap en Mekong elkaar ontmoeten, ziet, ergens in de veertiende
All the great images – then and even now – do not make any difference. They are proof of what happens in war, but they are like Christmas cards: They come every year. (Don McCullin) Er lijkt een barst in de hemel boven Hue te zitten, al dagenlang hangt er een gordijn van water over de stad. Een cycloon een paar honderd kilometer uit de kust schijnt al het water van de Grote Oceaan richting Hue te blazen. De eerste dag lukt het nog net om al het water af te voeren, vanaf dag twee begint de Perfume rivier over
Coming here to see people and scenes, Happy with Buddha and pleased with the earth.  Lê Thánh Tông (1442 – 1497) In de Omamori Spa aan de Hàng Bún in Hà Nôi vreten de zacht-wrede handen van mijn blinde therapeute zich door spieren en leven. Het hele lijf is hard, stug en onverzettelijk, terwijl ik me wil ontspannen verzet het zich. De blinde masseuse leest mijn lijf als een boek, pakt feilloos de hardste spieren, pijn beneemt me de adem. Terwijl haar zijdezachte haar mijn schouder streelt fluistert ze in mijn oor dat het haar spijt, maar dat de weg
Stuifmeel   The road is a wondrous place, go with an open heart. Andrew X. Pham ‘Catfish and Mandala’ In Manzi’s Art Space in Hanoi ontmoet ik de levendige en welbespraakte Maia, een gedeelde interesse in kunst en poëzie geeft het gesprek al snel een persoonlijke wending. Maia vertelt over haar studie in Londen – Engelse taal en cultuur – en Amerika – kunstgeschiedenis. Nu verdiept ze zich in moderne en hedendaagse Vietnamese kunst. We bespreken verschillende in de galerie tentoongestelde kunstenaars en hoe de mix van traditie en ambacht van Vietnam in contact met moderne westerse kunst de hedendaagse
Herbereken route (de schoonheid van het onvoltooide) the village I finally reach deeper than the deep mountains indeed the capital where I used to live Eihei Dogen (1200 – 1253)   Terwijl vrienden er bij Mondriaan op aandringen dat hij zijn schilderij ‘Victory Boogie Woogie’ in 1944 ook daadwerkelijk zou voltooien, lijkt de kunstenaar zelf aan het eind van zijn leven op een punt aangekomen waar voltooiing en oplossingen niet meer bestaan. De Victory Boogie Woogie is geschilderd in olieverf op canvas en zoals veel van Mondriaans latere werk in de primaire kleuren rood, geel en blauw met verder gebruik
Tussen proza, poëzie en beeld tracht ik iets van de tover in ons leven zichtbaar te maken