Columns

Embracing-the-full-moon01-Niko-Pirosmanashvili-(1862---1918)-The-actress-Margarita-detail01

De volle maan omhelzen

… liefde is trachten de volle maan te omhelzen, vaak mislukken we, soms slagen we en in zeer zeldzame gevallen is het ons gegeven …

Legende of waarheid, Niko Pirosmani, Georgiës meest bekende naïeve schilder die vlak voor de revolutie overleed, verkocht ooit zijn huis en kunst om een plein te vullen met rozen voor een actrice op wie hij verliefd was geworden. Duizend rozen, volgens sommigen zelfs een miljoen*, elk fluwelen blaadje zacht en gebogen als het lichaam van een vrouw, het meest kostbare en kwetsbare dat hij ooit zou vasthouden.

Niko ontmoet de liefde van zijn leven in een café, de Franse actrice, danseres, café-chantant-zangeres Marguerite. Voor hem is ze mooier en verfijnder dan alles in zijn leven, een engel speciaal voor hem op aarde neergedaald. Zonder enige aarzeling schenkt een overgelukkige Niko haar zijn hart en rijkdom, hij verkoopt zelfs zijn huis. Hij verwondt zijn vingers aan de roos doorns, hij vult de kelken van hun bloemblaadjes met zijn tranen, er komt geen einde aan zijn liefde. Maar zo plotseling als Marguerite verscheen in zijn leven verdwijnt ze ook weer. Niko niets latend dan de herinnering aan haar grote zwarte ogen.

Lees de volledige column


The Dazzling Dervishes of Konya Turkish Sufi Music Ensemble037

Omweg met muziek

Sinds ik voor mijn tiende verjaardag een witgrijze Philips mono pick-up en het album ‘Revolver’ van The Beatles kreeg is muziek nooit meer weggeweest uit mijn leven. Al snel daarna kwam het reizen, te beginnen met eindeloze fietstochten door Nederland, België en Duitsland, gevolgd door reizen over de hele wereld. De combinatie van reizen en muziek is altijd een ijzersterke gebleken, hier enkele recente voorbeelden.

Soefi muziek in Istanbul
In de ‘semahane’ van het Galata Mevlevi museum voeren de derwisjen hun dans van liefde en waarheid uit. Naarmate de climax nadert wordt het tempo van de muziek hoger en wentelen de derwisjen steeds sneller om hun as, samen kruisen we de heilige lijn tussen de zichtbare materiele wereld en de onzichtbare geestelijke wereld. Het Galata Mevlevi museum, tot 1946 een Soefi klooster, is gelegen in het hart van Istanbul waar Gouden Hoorn en Bosphorus elkaar ontmoeten. Het voormalige klooster is vernoemd naar de Soefi dichter Rumi, door zijn volgelingen Mevlana (leraar/ leider) genoemd. Door de combinatie van gebed, zang, muziek en de wervelende dans proberen de volgelingen zich te verenigen met het opperwezen. In de combinatie van zang, muziek en dans wordt de onbereikbaarheid van ons diepste verlangen prachtig verbeeld. Of is het misschien, voor even, toch mogelijk? In de loop van de ceremonie wordt het tempo van de muziek steeds verder opgevoerd en draaien de dansers steeds sneller om hun as en door de ‘semahane’ Bij iedere omwenteling steken ze de heilige lijn, met zand op de dansvloer getrokken, tussen hemel en aarde steeds vaker over. Voor even nemen muziek en dans me mee. Bij het wakker worden is er gelukkig nog de aardse hemel van Istanbul met zijn Aya Sofia en zijn Süleymaniye moskee.

Lees de volledige column


reclame34

copywrite; Hallmark (of is het toch God zelf)

De vissersboten hier hebben namen als Fear God wat niet zo moeilijk te begrijpen is wanneer je de combinatie van de kleine houten bootjes en de grote golven ziet. Trotro’s hebben namen als God only knows wat gezien de staat van de meeste busjes ook te begrijpen is. Het lokale taxi bedrijf  heet No rush in life. Schoonheidsalons heten White God all things are possible of Salvation beauty salon. De kapsalon Trust in God hair salon of Blood of Jesus hair care en het internet cafe God rules de kledingboutique heet Jesus loves fasion. Het motto van de Holy academy brassband is ‘Father forgive them’. De fotograaf Try Jesus ‘digital photo’s’ het restaurant Glorie Canteen ‘for parties and funerals’ de plaatselijk poelier heet God is Almighty en Dr. Chris is hier niet de plaatselijk huisarts, maar de elektromonteur met als motto believe in God. Voorwaar een godvruchtig land.

Afgelopen dagen vroeg ik me af waarom zoveel Ghanezen naar cacaoboter geuren, helemaal niet onprettig trouwens. In een muurreclame hier lees ik het antwoord. De cacaoboter maakt je huid lichter, de merknaam is dan ook ‘skin light’. Tot nu toe heeft het gelukkig weinig effect gehad, maar de strekking is duidelijk. Zelf wordt ik op straat als ‘obruni’ – blanke – of mr. White aangesproken en zo voelt het ook, alsof ik rechtstreeks uit een badje met bleekwater kom.

Lees de volledige column